U W I E L B I A M ten film. A Wy? Nie wiem ile razy go oglądałam. W
sobotę leciał w telewizji i oczywiście oglądnęłam go znów.
Tym razem nie cały, bowiem miałam trudności w odzyskaniu pilota (kto ma dzieci, męża lub żonę ten rozumie o czy mówię). Nie dotyczy to osób w świeżym związku, kiedy kompromisy są na porządku dziennym. W każdym razie telewizor odzyskałam w momencie kiedy Forrest wynosi „Bubbę” na rękach z lasu w Wietnamie.
Tym razem nie cały, bowiem miałam trudności w odzyskaniu pilota (kto ma dzieci, męża lub żonę ten rozumie o czy mówię). Nie dotyczy to osób w świeżym związku, kiedy kompromisy są na porządku dziennym. W każdym razie telewizor odzyskałam w momencie kiedy Forrest wynosi „Bubbę” na rękach z lasu w Wietnamie.
Fantastyczne jest to, że za każdym razem oglądam ten film z inną
świadomością. Rozwijam się, uczę się, doświadczam, zatem to co było kiedyś, nie
jest tym samym dzisiaj. Więc sobotni seans wzbudził we mnie nowe odczucia, którymi
oczywiście chcę podzielić się z Wami.
Fascynujący Pan Gump potrafił z absolutnym spokojem przyjąć wszystko.
Nie pozbawił się emocji, nie kontrolował ich, ale traktował je jak naturalną
część siebie. Prostota, pokora i wdzięczność z jaką przyjmował wszystko w życiu
jest czymś do czego dążę. Tak, zdecydowanie jestem fanką Forresta.
Kompletnie nie przejmował się tym co inni o nim myśleli. Jak coś robił
to najlepiej jak potrafił. Zaangażowany był zawsze w to co robił na maxa. Nie
zakładał niczego z góry. Nie oceniał. Nie oczekiwał niczego. Brał co mu dawali
i dawał gdy miał ochotę pomimo, że inni mieli delikatnie mówiąc, odmienne na
ten temat zdanie. Nie interesowało go co inni myślą na jego temat. Nie
kontrolował niczego. Nie rozmyślał o zasadności zdarzeń. Nie trwał w rozpaczy,
akceptował zdarzenia takie jakie są. Nie rozgrzebywał przeszłości.
Nigdy nie pytał po co wracała Jeny, tylko cieszył się chwilami kiedy
była z nim. Pozwolił jej na odnalezienie siebie. Dał jej wolność. A odpowiedzi
dlaczego tak postępował udzielił sam: „może nie jestem mądry, ale wiem co to
miłość”.
Powiem Wam, na ucho w sekrecie, że ja mam takiego osobistego Forresta.
Przeżył niezliczoną ilość moich pomysłów na życie, pomysłów na business,
wyjazdów na przeróżne konferencje w kraju i za granicę. Powroty do domu w nocy
lub na dzień przed wigilią. A moje zachowanie skwitował stwierdzeniem „cieszę
się że zdążyłaś na wigilię” oraz (a to już mówił zawsze): „poczekam aż Ci przejdzie,
bo zawsze Ci przechodzi, taki masz dwuletni program”.
Porównywalnym z Forrestem choć kreskówkowym bohaterem jest Mort z
serialu „Pingwiny z Madagaskaru”. On również z radością i wdzięcznością akceptuje
wszelkie zdarzenia. Nie wiem czy oboje są głupcami bo są szczęśliwi czy są szczęśliwi
bo są głupsi. Wiem natomiast, że finalnie dobrze na tym wychodzą i ja też tak
chcę.
Życzę Wam abyście tak jak Mort lub Forrest żyli w zgodzie ze sobą,
pełni spokoju, zrozumienia z wdzięcznością przyjmując każdego kopniaka od króla
Julijna, którym jest nasze życie.
Dzięki Wielkie za przeczytanie
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz